Jesteś tutaj: Strona głównaPasja pisaniaWywiad z narkomanem -autorka: Katarzyna Hołubowicz

Wywiad z narkomanem -autorka: Katarzyna Hołubowicz

 Katarzyna Hołubowicz kl. III
Gimnazjum im. Macieja Rataja w Żmigrodzie

                    Jestem tutaj i spoglądam na całkiem zwykłego, młodego i normalnego chłopaka, aż trudno uwierzyć, że masz za sobą aż tak ciężką przeszłość. Powiedz mi, od czego to wszystko się zaczęło.

                    Koledzy. Moi koledzy często mi proponowali różnego typu używki, aż w końcu im uległem. Trawka, „szczęście”, amfa, hasz, grzyby..

                    Nie chciałeś czuć się gorszy, wyśmiany i nieakceptowany. Kiedy pierwszy raz wziąłeś?

                    Miałem wtedy prawie 12 lat, wtedy po raz pierwszy zapaliłem trawę. Potem to była tylko kwestia czasu i zacząłem próbować innych używek.

                    12 lat ? Byłeś wtedy bardzo młody, kiedy uświadomiłeś sobie, że potrzebujesz leczenia ? Że jesteś uzależniony?

                    Wiedziałem, że coś jest nie tak, gdy budziłem się rano z myślą o tym, aby tylko wziąć, nic innego mnie nie interesowało. Gdy chodziłem „nagrzany”, było wspaniale. Miałem lepszy humor, nie spałem, byłem o wiele bardziej odważny, niczego się nie bałem..Rano budziłem się z myślą – przecież było tak wspaniale! Po co żyć w tej nudnej rzeczywistości, skoro może być lepiej? I dalej brałem. Doszło do tego, że kradłem, aby mieć tylko pieniądze na narkotyki. Nie myślałem o niczym innym, tylko o tym aby wziąć. Gdy nie miałem skąd załatwić sobie towaru, to byłem bardzo agresywny. Potrafiłem rzucać talerzami w domu, uderzyć matkę lub ojca. Nie panowałem nad sobą... W okresie gdy byłem w ciągu, wyglądałem strasznie. Byłem bardzo chudy, miałem żółte plamki na twarzy i doły pod oczyma.

                    Jak na to reagowali Twoi znajomi, którzy nie zażywali narkotyków?

                    Nie posiadałem kolegów którzy nie brali. Z takimi nie potrafiłem się wtedy dogadać, wydawali mi się nudni, nie byli mi potrzebni.

                    A Twoi rodzice? Jak zareagowali na to, że ich syn jest narkomanem?

                    Z matką nigdy nie miałem dobrych kontaktów, więc nie była to dla mnie nowość, że nie mogłem się z nią dogadać. Natomiast ojciec się ode mnie bardzo odsunął, nie miałem w nich wparcia. Ciągle kłótnie w domu, wyzwiska kierowane w moją stronę, że jestem nieudacznikiem, ćpunem – to wszystko sprawiało, że jeszcze bardziej ciągnęło mnie do narkotyków.

                    Kiedy po raz pierwszy trafiłeś do Monar-u?

                    Zanim trafiłem do tego Monaru – tutaj we Wrocławiu, wcześniej byłem jeszcze w Monarze w Łodzi. Wyrzucili mnie stamtąd, ponieważ obowiązywała tam abstynencja seksualna – której nie przestrzegałem. Wyrzucili mnie, gdy zostało mi 5 dni do wyjścia. Potem trafiłem tutaj.

                    Czyj był to pomysł, aby wstąpić na leczenie?

                    Sam się zorientowałem, że potrzebuję pomocy. Gdy człowiek w pewnym sensie idzie pewną drogą w swoim życiu i uświadamia sobie, że to nie to czego szuka – to natychmiast chce obrać inny kurs. Ja to zrobiłem, wstąpiłem na leczenie i jestem z siebie bardzo dumny, bo teraz wiem, że idę właściwą drogą. Fakt, było bardzo ciężko. Gdy byłem na głodzie to był to tak cholernie mocny ból, że tego się nie da opisać. Płakałem, krzyczałem, nie mogłem spać, jeść, rwałem sobie włosy z głowy, ciąłem się – nie potrafiłem poradzić sobie z chęcią sięgnięcia po narkotyk. Oddałbym wszystko wtedy, aby tylko coś wciągnąć. Teraz od roku jestem już czysty i jestem z tego dumny, bo wyjście z tego bagna to nie byle jaki wyczyn.

                    A jak jest teraz? Jak się czujesz, przebywając w Monarze? Jak się czujesz, będąc „czystym” ?

                    To jest niesamowite uczucie. Jestem szczęśliwy. Nauczyłem się czerpać radość i szczęście z najmniejszych błahostek. Nie jestem już agresywny jak kiedyś, mam o wiele lepsze stosunki z rówieśnikami i potrafię się z każdym dogadać. Wierzę, że wszystko już będzie o wiele lepsze.

                    Nie masz czasem ochoty powrócić do narkotyków?

                    Wiesz co? Nawet jeśli czasem mam takie myśli, to i tak to nic nie zmienia. To jest tak, że tak samo jak alkoholik do końca życia pozostaje alkoholikiem, tak samo narkoman do końca życia pozostaje narkomanem. Wiem, że gdybym znowu spróbował, to bym wrócił do nałogu. Niewielki skok w bok i znowu wciągam się w to bagno.

                    Żałujesz tego, że w ogóle zacząłeś brać?

                    W zasadzie.. i tak i nie. Żałuję, bo straciłem zaufanie rodziców, straciłem bardzo wielu znajomych i jestem już spisany wielokrotnie na policji. Ale z drugiej strony nie żałuję, bo są pewne przygody, pewne „przypały”, o których się nie zapomina. Często gdy leżę w łóżku przed snem i przypominam sobie niektóre sytuacje, to się uśmiecham sam do siebie.

                    Nie brakuje Ci czasem domu, ciepła rodzinnego?

                    Szczerze ? Nigdy nie doświadczyłem tzw. ciepła rodzinnego, więc nie wiem jak to jest. Jako dziecko nie pamiętam, abym został przytulony przez ojca lub matkę. Nie brakuje mi w żaden sposób domu, jest to przykra sytuacja, ale ja już się usamodzielniłem i przyzwyczaiłem do takiej rzeczywistości . W Monarze jest naprawdę świetnie. Ludzie przebywający tutaj są niesamowici, są o wiele bardziej szczerzy i życzliwi niż ci, których ty spotykasz na co dzień. Między nami są więzi tak silne, których nie da się zerwać. Połączył nas wspólny cel: chęć poukładania sobie na nowo życia, chęć powrotu do normalnego życia. Każdy człowiek przebywający tutaj ma inną, niebywale ciekawą historię, ale to nie liczy się tutaj. Tutaj chodzi o to, że nie wiadomo jakby było ciężko, nie wiadomo jak bardzo wielkie ponieśliśmy konsekwencje swoich głupich decyzji, to musimy się podnieść i żyć dalej. Żyć nowym, lepszym życiem. Nie sztuką jest wstąpić na właściwą drogę swojego życia, sztuką jest podążać tą drogą i się na niej utrzymać.

                    A jakie Ty masz plany na życie? Co zamierzasz dalej robić, gdy opuścisz Monar?

                    W zasadzie w Monarze będę przebywał jeszcze niecały rok. Potem chcę pójść do szkoły gastronomicznej. Moim marzeniem jest posiadanie własnej restauracji, takiej do której będzie przychodziło naprawdę wiele gości i takiej która będzie reprezentowała sobą wielką klasę.

                    Dziękuję Ci bardzo za rozmowę. Życzę ci utrzymania się na właściwej drodze i spełnienia Twoich marzeń.

                    Ja również dziękuję. Na zakończenie chciałbym dodać... nie można wszystkich narkomanów wkładać do tego samego worka. Faktycznie, są narkomani, którzy nie mają chęci do życia i zdecydowanie narkotyki to jest ich jedyny plan na życie. Ale są też narkomani wolni od nałogu, którzy uświadomili sobie, że nie tą drogą powinni podążać i wkraczają na właściwy tor. Świat przed każdym z nas stoi otworem, nauczmy się rozsądnie podejmować decyzje. Jesteśmy tylko ludźmi, każdy z nas popełnia błędy, mamy wzloty i upadki, ale w tym całym życiu chodzi o to, aby nie ważne w jak wielki dół wpadłeś, jak bardzo zawiodłeś się na drugim człowieku... Nie ważne jak wiele masz problemów i jak bardzo ciężko jest ci się podnieść... Pamiętajmy, że życie mamy tylko jedno i marnowanie go dla chwili przyjemności nie jest dobrym rozwiązaniem. Narkotyki nie rozwiązują naszych problemów, one tylko sprawiają, że o nich zapominamy. Nie idźmy tą drogą.

Proszę zarejestruj się by móc dodawać komentarze do tego artykułu.
Początek strony